by Suryaa Desk | Sun, Mar 01, 2026, 03:22 PM

చరిత్ర పుటలను తిరగేస్తే రాజ్య విస్తరణ కోసం రాజులు సాగించిన రక్తపాత గాథలు ఎన్నో కనిపిస్తాయి. నాటి కాలంలో కత్తులు, బాకులతో యుద్ధాలు జరిగితే, నేడు అత్యాధునిక క్షిపణులు ఆ స్థానాన్ని ఆక్రమించాయి. రూపం మారింది కానీ, అధికారం కోసం సాగించే ఆ క్రూరత్వం మాత్రం అలాగే ఉంది. గతం నుంచి పాఠాలు నేర్చుకోవాల్సిన మానవాళి, ఇంకా ఆ పాతకాలపు హింసా ప్రవృత్తినే ప్రదర్శిస్తూ వినాశనం వైపు అడుగులు వేస్తోంది.
అభివృద్ధి చెందిన దేశాలు సైతం నాగరికత ముసుగులో అనాగరిక దాడులకు పాల్పడుతున్నాయి. ఒక దేశంపై మరొక దేశం విరుచుకుపడుతున్న తరుణంలో, అక్కడ యుద్ధక్షేత్రాలు అమాయకుల రక్తంతో తడిసిపోతున్నాయి. సైనిక బలగాల మధ్య ఉండాల్సిన పోరు కాస్తా, జనావాసాల మీదకు మళ్లుతోంది. శాంతిని నెలకొల్పాల్సిన బాధ్యత కలిగిన దేశాలే మారణాయుధాలతో విధ్వంసాన్ని సృష్టిస్తూ మానవత్వానికి తీరని మచ్చను మిగిలిస్తున్నాయి.
ఈ భీకర దాడుల్లో ఏ పాపం తెలియని పసిపిల్లలు, అశక్తులైన వృద్ధులు బలికావడం అత్యంత బాధాకరం. క్షిపణుల మోతతో పచ్చని సంసారాలు బుగ్గిపాలవుతుంటే, మృతదేహాల గుట్టల మధ్య బంధువుల ఆర్తనాదాలు మిన్నంటుతున్నాయి. ప్రతి బాంబు దాడి ఒక తరాన్ని వెనక్కి నెట్టేస్తోంది. కన్నవారిని కోల్పోయిన పిల్లలు, పిల్లలను కోల్పోయిన తల్లిదండ్రుల వేదనను ఏ రాజకీయ ప్రయోజనం కూడా భర్తీ చేయలేదన్నది చేదు నిజం.
శాంతి, సహజీవనం అనే పదాలు కేవలం నినాదాలకే పరిమితమైపోతున్నాయి. ఆధునిక ప్రపంచంలో యుద్ధం అంటే కేవలం గెలుపోటములు మాత్రమే కాదు, అది మానవతా విలువల పతనం. ఆయుధ పోటీని పక్కన పెట్టి, సంప్రదింపుల ద్వారా సమస్యలను పరిష్కరించుకోనంత కాలం ఈ రక్తపాతం ఆగదు. ప్రపంచ దేశాలు తమ స్వార్థాన్ని వీడి, ఒక ప్రశాంతమైన భవిష్యత్తును రాబోయే తరాలకు అందించాల్సిన బాధ్యత ఎంతైనా ఉంది.