అతిశోకం.. విచక్షణను దహించే మంట.. పురాణ, చరిత్రల్లోని చేదు నిజాలు

తీవ్రమైన దుఃఖం మనిషి ఆలోచనా శక్తిని స్తంభింపజేస్తుంది. మనసు గాయపడినప్పుడు కళ్లు క్రోధంతో నిండి, ఎదుటివారి తప్పులను మన్నించే గుణాన్ని కోల్పోతాయి. శోకం మితిమీరినప్పుడు వివేకం అడ్రస్ లేకుండా పోతుంది, దీనివల్ల తీసుకునే కఠిన నిర్ణయాలు ఒక్కోసారి వంశాలనే తుడిచిపెట్టేస్తాయి. చరిత్ర పుటల్లో, పురాణ గాథల్లో అతిశోకం కారణంగా జరిగిన విధ్వంసాలు నేటికీ మనకు హెచ్చరికలుగా కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి.
మహాభారత యుద్ధంలో వందమంది పుత్రులను కోల్పోయిన గాంధారి వేదన వర్ణనాతీతం. ఆ పుత్రశోకం ఆమెలోని విచక్షణను హరించి, జగన్నాటక సూత్రధారి అయిన కృష్ణుడినే శపించేలా చేసింది. ఆమె వేసిన ఆ శాపం చివరకు యాదవ వంశ నాశనానికి దారితీసింది. అంటే, ఒక తల్లి వేదన లోకకళ్యాణం కోసం జరిగిన యుద్ధాన్ని సైతం అర్థం చేసుకోలేక, పగను పెంచి పోషించి సర్వనాశనానికి బీజం వేసింది.
రామాయణ కాలంలోనూ శ్రవణ కుమారుడి మరణం ఇలాంటి విపత్తుకే కారణమైంది. పుత్ర వియోగంతో అల్లాడిపోయిన ఆ వృద్ధ తల్లిదండ్రులు, దశరథ మహారాజును తమలాగే పుత్రశోకంతో మరణించమని శపించారు. అటు పురాణాల్లోనే కాదు, చరిత్రలో కృష్ణదేవరాయల వంటి గొప్ప రాజు సైతం పుత్రుడి మరణంతో కుంగిపోయి, తన నమ్మకస్తుడైన మహామంత్రి తిమ్మరుసుపై అనుమానంతో ఆయన కళ్లు తీయించారు. విచక్షణ కోల్పోయిన రాజు చేసిన ఆ పని విజయనగర సామ్రాజ్య పతనానికి ఒక సంకేతంగా నిలిచింది.
మృగాలకైనా, మనుషులకైనా ప్రాణ భయం, ప్రాణ సంకటం ఒకేలా ఉంటుంది. జంట లేడి మరణంతో దుఃఖించిన మరో లేడి, పాండురాజును శపించడం ద్వారా ఆయన జీవితాన్నే అంధకారం చేసింది. ఈ సంఘటనలన్నీ మనకు చెప్పేది ఒక్కటే: ఆవేశంలోనూ, అతిశోకంలోనూ తీసుకునే నిర్ణయాలు ఎప్పుడూ సరైనవి కావు. దుఃఖాన్ని దిగమింగుకుని విచక్షణతో వ్యవహరించని నాడు, ఆ శోకం మనిషిని మాత్రమే కాదు, వారి చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని కూడా దహించివేస్తుంది.