విధ్వంసపు అంచున విశ్వం.. ఆయుధాల మోతలో మూగబోతున్న మానవత్వం

అంతరిక్షంలోకి అడుగుపెట్టాం, కృత్రిమ మేధస్సుతో అద్భుతాలు చేస్తున్నాం, సాంకేతికతతో ప్రపంచాన్ని అరచేతిలోకి తెచ్చుకున్నాం. నాగరికత శిఖరాగ్రానికి చేరిందని గర్వంగా చెప్పుకుంటున్న తరుణంలోనే, మరోవైపు మనిషిలో ఆదిమ కాలం నాటి హింసా ప్రవృత్తి ఇంకా సజీవంగానే ఉందనేది చేదు నిజం. విజ్ఞానం పెరిగిన కొద్దీ విచక్షణ పెరగాల్సింది పోయి, వినాశనానికి దారితీసే ఆయుధాల తయారీలో ప్రపంచ దేశాలు పోటీ పడుతున్నాయి. గత చరిత్ర నేర్పిన పాఠాలను విస్మరించి, దౌత్యం వైఫల్యం చెందుతున్న వేళ మానవాళి మనుగడ ప్రశ్నార్థకంగా మారుతోంది.
నేడు ప్రపంచవ్యాప్తంగా జరుగుతున్న యుద్ధాల వెనుక దేశాల భద్రత కంటే కూడా, నాయకుల అహేతుకమైన అహంకారాలు, ఆధిపత్య పోరాటాలే ప్రధాన కారణమవుతున్నాయి. మనం సృష్టించిన శక్తిమంతమైన ఆయుధాలు శత్రువులనే కాదు, మొత్తం జీవకోటిని తుడిచిపెట్టగలవని తెలిసినా రక్తపాతం ఆపడం లేదు. సరిహద్దుల విస్తరణ కోసం, సహజ వనరుల వేటలో సామాన్యుల ప్రాణాలను పణంగా పెడుతున్నారు. ఒకరిని మించి మరొకరు శక్తిమంతమని నిరూపించుకునే క్రమంలో భూగోళాన్ని అగ్నిగుండంగా మారుస్తున్నారనేది కాదనలేని వాస్తవం.
యుద్ధం అనేది కేవలం భూభాగాల మధ్య జరిగే ఘర్షణ మాత్రమే కాదు, అది తరాల భవిష్యత్తును చిదిమేసే విషాదం. బాంబుల మోత మధ్య పసిపిల్లల ఆకలి కేకలు, తలదాచుకోవడానికి నీడ లేని శరణార్థుల కన్నీళ్లు ఆధునిక నాగరికతకు మచ్చగా మిగిలిపోతున్నాయి. దేశాల ఉనికిని కాపాడాల్సిన బాధ్యత కలిగిన పాలకులే వినాశనాన్ని కొనితెచ్చుకోవడం విచారకరం. శాంతి మంత్రం పఠించాల్సిన వేదికలు సైతం కేవలం వ్యూహ ప్రతివ్యూహాలకు పరిమితమవ్వడం వల్ల సామాన్య ప్రజానీకం తీవ్ర ఇబ్బందులను ఎదుర్కొంటోంది.
హింసతో సాధించే విజయం ఎప్పుడూ శాశ్వతం కాదు, అది కేవలం మరో వినాశనానికి పునాది మాత్రమే అవుతుంది. ఇప్పుడు ప్రపంచానికి కావలసింది ఆయుధాల ప్రదర్శన కాదు, మనిషిని మనిషిగా ప్రేమించే ఉన్నతమైన స్పృహ మరియు కరుణ. విద్వేషాలను వీడి, సహజీవనం పట్ల అవగాహన పెంచుకున్నప్పుడే మనం సాధించిన సాంకేతికతకు ఒక అర్థం పరమార్థం ఉంటుంది. యుద్ధ మేఘాలను విడగొట్టి, శాంతి కపోతాలను ఎగురవేయడం ద్వారానే రేపటి తరానికి మనం ఒక సురక్షితమైన ప్రపంచాన్ని అందించగలం.