అన్నదానం: ఆకలి తీర్చడం అంటే ప్రాణాన్ని నిలబెట్టడమే!

భారతీయ సంస్కృతిలో "అన్నం పరబ్రహ్మ స్వరూపం" అనే మాటకు అత్యంత ప్రాముఖ్యత ఉంది. అన్నం అంటే కేవలం మనం తినే బియ్యం మాత్రమే కాదు, ఈ విశ్వంలో ప్రాణశక్తిని ప్రసాదించే ప్రతి ఆహార పదార్థం అన్నమే. మన శరీరం పంచకోశాలతో నిర్మితమైందని వేదం చెబుతోంది, అందులో మొదటిది అన్నమయ కోశం. మనం తీసుకునే ఆహారం నుండే ఈ కోశం శక్తిని పొంది, మనల్ని ఆరోగ్యంగా ఉంచుతుంది. అందుకే ఆహారాన్ని గౌరవించడం అంటే మన ఉనికిని మనం గౌరవించుకోవడమే.
శాస్త్రాల ప్రకారం అన్నదానం అనేది అన్ని దానాల కంటే మిన్న అయినది. ఇతర దానాలు చేసేటప్పుడు గ్రహీతకు ఇంకా కావాలనే కోరిక ఉండవచ్చు, కానీ అన్నదానం పొందిన వ్యక్తి మాత్రమే "తృప్తిగా ఉంది, ఇక చాలు" అని అనగలడు. అందుకే అన్నదానం చేయడం అంటే కేవలం కడుపు నింపడం కాదు, ఒక ప్రాణాన్ని నిలబెట్టడం. ఈ దానానికి ఉన్న శక్తి ఎంతటిదంటే, అది మనిషి యొక్క కర్మఫలాలను మార్చి ఉన్నత గతులను ప్రసాదిస్తుంది.
పురాణాలలో అన్నదాన వైశిష్ట్యాన్ని తెలిపే ఎన్నో గాథలు ఉన్నాయి. ఒకనాడు ఒక వేటగాడు (కోయవాడు) ఆకలితో అలమటిస్తున్న ఒక బ్రాహ్మణుడికి ఆశ్రయమిచ్చి, తన వద్ద ఉన్న ఆహారాన్ని పెట్టి ఆదుకున్నాడు. ఆ ఒక్క రాత్రి అతను చేసిన నిస్వార్థమైన అన్నదాన పుణ్యఫలమే అతడిని మరుజన్మలో ఒక రాకుమారుడిగా జన్మించేలా చేసింది. ఏ మంత్రాలు, తంత్రాలు చేయకపోయినా, కేవలం ఆర్తితో ఉన్నవారికి అన్నం పెట్టడం ద్వారా అతను మోక్ష మార్గానికి పునాది వేసుకున్నాడు.
అన్నదానం చేయడానికి ధనిక, పేద అనే తారతమ్యం గానీ, కులమతాల విచక్షణ గానీ అవసరం లేదు. ఎదుటివారి సామాజిక హోదాను చూడకుండా, వారిలోని ఆకలిని మాత్రమే గుర్తించి పెట్టడమే అసలైన ధర్మం. ఆకలితో ఉన్న ప్రాణికి అన్నం పెట్టడం అనేది దైవానికి చేసే సేవతో సమానం. అందుకే వీలైనప్పుడల్లా తోటి వారికి ఆహారాన్ని పంచుదాం, తద్వారా సమాజంలో ఆకలి లేని ఆనందాన్ని నింపుదాం.